فصلنامه شصت و سه- تابستان و پاییز 95

فصلنامه ادب، فرهنگ و تاریخ (63)

189
78-79
احمد اخوت، محمدرحیم اخوت، شاپور بهیان، محمدحسین خسروپناه، منوچهر دُرزاد، اصغر رستگار، هما شاهانی، ایرج ضیائی، مهناز طباطبایی، عباس عبدی، یونس گرامی، محمدمحسین شیرازی، زهرا معینی فرد، منصور ململی، لیلا میرباقری، حسام الدین نبوی نژاد، الکساندرا دسینگو، سعیدصیرفی زاده، پرسی لاباک

فهرست مقاله ( مطلب ) :


از باب اشاره....................

قرن‌ها از آغاز تمدن می‌گذرد. در طی این گذر، بشر به مدد عقلانیت دستاوردهای عظیمی را برای خود فراهم آورده است که حاصل تلاش و تفکر انسان‌های زیسته در گذشته‌ است. این عرصه آن‌چنان گسترده است که با ذکر چند عنوان نیز نمی‌توان آنها را برشمرد. شاید بتوان آن را در یک مفهوم وسیع، فرهنگ خواند.
اما آیا امروزه بشر تمامی این دستاوردها و پدیدآورندگان آن‌ها را به یاد دارد؛ انسان‌هایی که فقط نامی از آنها باقی مانده و چه بسا وجود خارجی هم نداشته‌اند، اما افسانه‌ها و حماسه‌هایی به آنها هویت بخشیده است، بناها و شهرهایی که حوادث طبیعی و تاخت و تازهای سلطه‌جویان تاریخ از صفحه گیتی محوشان کرده است. همچنین است آثار اندیشمندان و هنرمندان و ادیبانی که آثارشان در زمرة ناپدیدشدگان تاریخ است.
فراموشی را از موهبت‌های ذاتی بشر می‌دانند. بدیهی است وقتی اندیشه‌ای یا اثری از ذهن ما دور یا از پیش چشم ناپدید شود به مرور نیز مشمول فراموشی می‌شود. مصداق از دل برود هر آنچه از دیده برفت.
بحث بر سر این نیست که بخواهیم همة آنچه را از دست داده‌ایم یا فراموش کرده‌ایم دوباره احیا کنیم. اما شناخت آنها هر جمعیت، ملیت یا گروهی را به شناسایی فرهنگ و تمدن و به تبع آن هویت خود نزدیک‌تر می‌کند.
مقاله‌هایی که در این شماره زیر عنوان گمشدگی در بخش ویژه آمده است هر یک نمونه‌ای است- البته ناکافی- در این زمینه. شاید در حد یک یادآوری و انگیزه‌ای برای جستجوی بیشتر.
مدیر مسئول